Piyanoda G♯ / A♭ akorları

A♭ akorları hakkında (piyano)

A♭ akorlarını kullanan şarkıların çoğu La bemol majör akorundan, yani A♭–C–E♭ notalarından yola çıkar. İlgili minör tonu Fa minör; aynı notaları paylaşır, bu yüzden iki tonun akorları doğal biçimde karışır.

A♭ şuralarda geçer: Mi bemol majör (IV), La bemol majör (I), Re bemol majör (V), Do minör (VI).

Üçlü akorlar üç notalı akorlardır, şarkıların çoğunun omurgası. A♭ üçlüleri şunlardır: A♭ (A♭–C–E♭), A♭m (A♭–C♭–E♭), A♭dim (A♭–C♭–E𝄫), A♭aug (A♭–C–E).

Yedili akorlar, kök sesin bir yedili üstünde dördüncü bir nota ekleyerek daha zengin ya da daha gergin bir ses verir: A♭7 (A♭–C–E♭–G♭), A♭maj7 (A♭–C–E♭–G), A♭m7 (A♭–C♭–E♭–G♭), A♭dim7 (A♭–C♭–E𝄫–G𝄫), A♭m7♭5 (A♭–C♭–E𝄫–G♭), A♭m(maj7) (A♭–C♭–E♭–G), A♭aug7 (A♭–C–E–G♭).

Genişletilmiş ve eklenmiş notalı akorlar üste bir altılı, dokuzlu, on birli ya da on üçlü koyar. A♭ üzerinde: A♭add9 (A♭–C–E♭–B♭), A♭m(add9) (A♭–C♭–E♭–B♭), A♭6 (A♭–C–E♭–F), A♭m6 (A♭–C♭–E♭–F), A♭9 (A♭–C–E♭–G♭–B♭), A♭m9 (A♭–C♭–E♭–G♭–B♭), A♭maj9 (A♭–C–E♭–G–B♭), A♭11 (A♭–C–E♭–G♭–B♭–D♭), A♭13 (A♭–C–E♭–G♭–B♭–F), A♭7♯9 (A♭–C–E♭–G♭–B), A♭7♭9 (A♭–C–E♭–G♭–B𝄫), A♭6/9 (A♭–C–E♭–F–B♭), A♭add11 (A♭–C–E♭–D♭).

Asılı akorlar üçlünün yerine ikili ya da dörtlü koyar; bu yüzden açık ve çözülmemiş duyulurlar: A♭sus2 (A♭–B♭–E♭), A♭sus4 (A♭–D♭–E♭), A♭7sus4 (A♭–D♭–E♭–G♭), A♭9sus4 (A♭–D♭–E♭–G♭–B♭).

Piyanoda her A♭ akoru başka bir kök sese taşındığında aynı şekli korur; değişen yalnızca siyah ve beyaz tuşların düzenidir. Klavyeler temel durumu gösterir; her akor sayfasında bütün çevrimler ve iki elin parmak numaraları var.

"Yalnızca şema" işaretli akorlar daha az yaygındır ve henüz kendi sayfaları yoktur; onları çalmak için yukarıdaki şema ve notalar yeterli.