Piyanoda E akorları

E akorları hakkında (piyano)

E akorlarını kullanan şarkıların çoğu Mi majör akorundan, yani E–G♯–B notalarından yola çıkar. İlgili minör tonu Do diyez minör; aynı notaları paylaşır, bu yüzden iki tonun akorları doğal biçimde karışır.

E şuralarda geçer: La majör (V), Mi majör (I), Si majör (IV), La minör (V).

Üçlü akorlar üç notalı akorlardır, şarkıların çoğunun omurgası. E üçlüleri şunlardır: E (E–G♯–B), Em (E–G–B), Edim (E–G–B♭), Eaug (E–G♯–B♯).

Yedili akorlar, kök sesin bir yedili üstünde dördüncü bir nota ekleyerek daha zengin ya da daha gergin bir ses verir: E7 (E–G♯–B–D), Emaj7 (E–G♯–B–D♯), Em7 (E–G–B–D), Edim7 (E–G–B♭–D♭), Em7♭5 (E–G–B♭–D), Em(maj7) (E–G–B–D♯), Eaug7 (E–G♯–B♯–D).

Genişletilmiş ve eklenmiş notalı akorlar üste bir altılı, dokuzlu, on birli ya da on üçlü koyar. E üzerinde: Eadd9 (E–G♯–B–F♯), Em(add9) (E–G–B–F♯), E6 (E–G♯–B–C♯), Em6 (E–G–B–C♯), E9 (E–G♯–B–D–F♯), Em9 (E–G–B–D–F♯), Emaj9 (E–G♯–B–D♯–F♯), E11 (E–G♯–B–D–F♯–A), E13 (E–G♯–B–D–F♯–C♯), E7♯9 (E–G♯–B–D–F𝄪), E7♭9 (E–G♯–B–D–F), E6/9 (E–G♯–B–C♯–F♯), Eadd11 (E–G♯–B–A).

Asılı akorlar üçlünün yerine ikili ya da dörtlü koyar; bu yüzden açık ve çözülmemiş duyulurlar: Esus2 (E–F♯–B), Esus4 (E–A–B), E7sus4 (E–A–B–D), E9sus4 (E–A–B–D–F♯).

Piyanoda her E akoru başka bir kök sese taşındığında aynı şekli korur; değişen yalnızca siyah ve beyaz tuşların düzenidir. Klavyeler temel durumu gösterir; her akor sayfasında bütün çevrimler ve iki elin parmak numaraları var.

"Yalnızca şema" işaretli akorlar daha az yaygındır ve henüz kendi sayfaları yoktur; onları çalmak için yukarıdaki şema ve notalar yeterli.