Tonacja molowa
C-moll
Siedem akordów tonacji: Cm, Ddim, E♭, Fm, Gm, A♭, B♭.
- C1
- D2
- Es3
- F4
- G5
- As6
- B7
| Stopień | Trójdźwięk | Akord septymowy | Dźwięki akordu septymowego |
|---|---|---|---|
| 1 C | i Cm | i7 Cm7 | C Es G B |
| 2 D | ii° Ddim | iiø7 Dm7♭5 | D F As C |
| 3 Es | III E♭ | IIImaj7 E♭maj7 | Es G B D |
| 4 F | iv Fm | iv7 Fm7 | F As C Es |
| 5 G | v Gm | v7 Gm7 | G B D F |
| 6 As | VI A♭ | VImaj7 A♭maj7 | As C Es G |
| 7 B | VII B♭ | VII7 B♭7 | B D F As |
| Moll harmoniczny | V G | G H D | |
| Moll harmoniczny | V7 G7 | G H D F | |
| Moll harmoniczny | vii°7 Hdim7 | H D F As | |
- i–iv–V–i
- Cm
- Fm
- G
- Cm
- i–VI–III–VII
- Cm
- A♭
- E♭
- B♭
- i–VII–VI–V
- Cm
- B♭
- A♭
- G
- ii°–V7–i
- Ddim
- G7
- Cm
O tonacji C-moll
Zagraj C – D – Es – F – G – As – B i wróć do pierwszego dźwięku — oto gama C-moll. Znaki przykluczowe: 3♭ przy kluczu (B, Es, As); gdy je znasz, nuty czyta się łatwo. Każdy akord z tabeli powyżej składa się tylko z tych dźwięków.
Tonację c-moll trzymają razem trzy akordy: tonika Cm, subdominanta Fm i dominanta G. Ostatni pochodzi z gamy molowej harmonicznej: podwyższenie siódmego stopnia do H tworzy dźwięk prowadzący, który rozwiązuje się półtonem w górę na tonikę.
Ta sama gama zaczęta od Es daje Es-dur, tonację równoległą. Pożyczenie akordu z C-dur, tonacji jednoimiennej, to klasyczny sposób na dodanie barwy: na chwilę akord molowy w tonacji durowej albo durowy w molowej.
Sąsiednie tonacje molowe to g-moll i f-moll; każda różni się od tonacji c-moll jednym dźwiękiem. Akord ii tej tonacji, Ddim, jest zmniejszony, a w jazzie często gra się go jako akord półzmniejszony prowadzący do G.
Jeśli barré w tonacji c-moll sprawiają ci trudność, użyj kapodastra na progu 3: chwyty Am, C, Dm, Em, F, G zabrzmią wtedy we właściwej tonacji.
Ćwicz tonację w trzech krokach: gama w górę i w dół, siedem akordów po kolei, a potem jedna z progresji powyżej, aż zmiany staną się automatyczne. Wystarczy dziesięć minut.