Tonacja durowa
Es-dur
Siedem akordów tonacji: E♭, Fm, Gm, A♭, B♭, Cm, Ddim.
- Es1
- F2
- G3
- As4
- B5
- C6
- D7
- I–V–vi–IV
- E♭
- B♭
- Cm
- A♭
- ii7–V7–Imaj7
- Fm7
- B♭7
- E♭maj7
- I–IV–V
- E♭
- A♭
- B♭
- vi–IV–I–V
- Cm
- A♭
- E♭
- B♭
- I–vi–IV–V
- E♭
- Cm
- A♭
- B♭
- I–V–vi–iii–IV–I–IV–V
- E♭
- B♭
- Cm
- Gm
- A♭
- E♭
- A♭
- B♭
O tonacji Es-dur
Zagraj Es – F – G – As – B – C – D i wróć do pierwszego dźwięku — oto gama Es-dur. Znaki przykluczowe: 3♭ przy kluczu (B, Es, As); gdy je znasz, nuty czyta się łatwo. Każdy akord z tabeli powyżej składa się tylko z tych dźwięków.
W tonacji Es-dur cały ciężar niosą akordy E♭, A♭ i B♭: są durowe, zbudowane na najmocniejszych stopniach gamy, a przejścia między nimi brzmią jak zdanie z początkiem, środkiem i końcem. Akordy molowe ii, iii i vi mają z nimi po dwa wspólne dźwięki, więc łatwo je zastąpić.
Ta sama gama zaczęta od C daje c-moll, tonację równoległą. Pożyczenie akordu z es-moll, tonacji jednoimiennej, to klasyczny sposób na dodanie barwy: na chwilę akord molowy w tonacji durowej albo durowy w molowej.
Septymowy akord dominantowy, B♭7, to najsilniejsza droga powrotu do E♭: zawiera dźwięk prowadzący D, półton poniżej toniki, a jego rozwiązanie brzmi jak powrót do domu. Sąsiednie tonacje na kole kwintowym to B-dur i As-dur.
Jeśli barré w tonacji Es-dur sprawiają ci trudność, użyj kapodastra na progu 3: chwyty C, Dm, Em, F, G, Am zabrzmią wtedy we właściwej tonacji.
Ćwicz tonację w trzech krokach: gama w górę i w dół, siedem akordów po kolei, a potem jedna z progresji powyżej, aż zmiany staną się automatyczne. Wystarczy dziesięć minut.