Tonacja durowa
B-dur
Siedem akordów tonacji: B♭, Cm, Dm, E♭, F, Gm, Adim.
- B1
- C2
- D3
- Es4
- F5
- G6
- A7
- I–V–vi–IV
- B♭
- F
- Gm
- E♭
- ii7–V7–Imaj7
- Cm7
- F7
- B♭maj7
- I–IV–V
- B♭
- E♭
- F
- vi–IV–I–V
- Gm
- E♭
- B♭
- F
- I–vi–IV–V
- B♭
- Gm
- E♭
- F
- I–V–vi–iii–IV–I–IV–V
- B♭
- F
- Gm
- Dm
- E♭
- B♭
- E♭
- F
O tonacji B-dur
Tonacja B-dur opiera się na dźwiękach B – C – D – Es – F – G – A. Znaki przykluczowe: 2♭ przy kluczu (B, Es) — każdy dźwięk jej gamy to więc biały klawisz albo jeden z tych krzyżyków lub bemoli; nic więcej nie trzeba. Pierwszy dźwięk to tonika: melodie w tonacji B-dur chętnie do niego wracają, a muzyka brzmi na nim jak zakończona.
Trzy główne akordy to B♭, E♭ i F, czyli I, IV i V stopień tonacji. Razem zawierają wszystkie dźwięki gamy, więc melodię w tonacji B-dur prawie zawsze da się zaakompaniować jednym z nich. Akordy molowe na stopniach ii, iii i vi dodają łagodniejszych barw, a akord zmniejszony na vii (Adim) to krótka chwila napięcia.
Jej tonacja równoległa to g-moll: te same dźwięki i te same znaki przykluczowe, tylko z początkiem na G. Wiele utworów przechodzi między nimi, a akordy jednej to akordy drugiej w innej kolejności. Tonacja jednoimienna, b-moll, zaczyna się od tego samego dźwięku, ale ma inne znaki przykluczowe.
Na kole kwintowym tonacja B-dur leży między Es-dur a F-dur. Te sąsiednie tonacje różnią się tylko jednym dźwiękiem, więc utwory w tonacji B-dur często do nich zaglądają: akord V tej tonacji (F) jest toniką tonacji F-dur, a akord IV (E♭) toniką tonacji Es-dur.
Na gitarze tonacja B-dur wymaga kilku chwytów barré. Pomoże kapodaster: załóż go na progu 3 i graj chwyty G, Am, Hm, C, D, Em, a zabrzmisz w tonacji B-dur, używając głównie akordów otwartych.
Aby poznać tonację, zagraj powoli gamę, a potem akordy po kolei od I do vii, mówiąc na głos cyfry rzymskie. Następnie odtwórz progresje powyżej i graj razem z nimi w równym tempie.