Zagraj F – G – A – B – C – D – E i wróć do pierwszego dźwięku — oto gama F-dur. Znaki przykluczowe: 1♭ przy kluczu (B); gdy je znasz, nuty czyta się łatwo. Każdy akord z tabeli powyżej składa się tylko z tych dźwięków.
W tonacji F-dur cały ciężar niosą akordy F, B♭ i C: są durowe, zbudowane na najmocniejszych stopniach gamy, a przejścia między nimi brzmią jak zdanie z początkiem, środkiem i końcem. Akordy molowe ii, iii i vi mają z nimi po dwa wspólne dźwięki, więc łatwo je zastąpić.
Ta sama gama zaczęta od D daje d-moll, tonację równoległą. Pożyczenie akordu z f-moll, tonacji jednoimiennej, to klasyczny sposób na dodanie barwy: na chwilę akord molowy w tonacji durowej albo durowy w molowej.
Septymowy akord dominantowy, C7, to najsilniejsza droga powrotu do F: zawiera dźwięk prowadzący E, półton poniżej toniki, a jego rozwiązanie brzmi jak powrót do domu. Sąsiednie tonacje na kole kwintowym to C-dur i B-dur.
Jeśli barré w tonacji F-dur sprawiają ci trudność, użyj kapodastra na progu 5: chwyty C, Dm, Em, F, G, Am zabrzmią wtedy we właściwej tonacji.
Ćwicz tonację w trzech krokach: gama w górę i w dół, siedem akordów po kolei, a potem jedna z progresji powyżej, aż zmiany staną się automatyczne. Wystarczy dziesięć minut.
