Tonacja durowa
E-dur
Siedem akordów tonacji: E, F♯m, G♯m, A, H, C♯m, D♯dim.
- E1
- Fis2
- Gis3
- A4
- H5
- Cis6
- Dis7
- I–V–vi–IV
- E
- H
- C♯m
- A
- ii7–V7–Imaj7
- F♯m7
- H7
- Emaj7
- I–IV–V
- E
- A
- H
- vi–IV–I–V
- C♯m
- A
- E
- H
- I–vi–IV–V
- E
- C♯m
- A
- H
- I–V–vi–iii–IV–I–IV–V
- E
- H
- C♯m
- G♯m
- A
- E
- A
- H
O tonacji E-dur
Gama E-dur to E – Fis – Gis – A – H – Cis – Dis, a znaki przykluczowe tej tonacji to: 4♯ przy kluczu (Fis, Cis, Gis, Dis). Tych siedem dźwięków jest surowcem wszystkiego na tej stronie: każdy akord poniżej zbudowano wyłącznie z nich, dlatego akordy tonacji E-dur tak naturalnie do siebie pasują.
Większość muzyki w tonacji E-dur opiera się na trzech akordach: E (dom), A (oddalenie) i H (napięcie, które chce wrócić do domu). Dodaj trzy akordy molowe tonacji, a masz sześć akordów, które obsłużą niemal każdą prostą piosenkę; siódmy, D♯dim, służy jako akord przejściowy.
Tonacja E-dur ma wszystkie dźwięki wspólne z tonacją cis-moll, swoją tonacją równoległą, więc obie mają te same znaki przykluczowe i te same siedem akordów. Jeśli akordy utworu pasują do obu list, posłuchaj, od jakiego akordu się zaczyna i na jakim kończy — to rozstrzyga o tonacji. Nie myl jej z e-moll, tonacją jednoimienną na tej samej tonice.
Jej najbliżsi sąsiedzi to H-dur, kwintę wyżej, i A-dur, kwintę niżej. Każda z nich różni się od tonacji E-dur jednym dźwiękiem, dlatego krótka wycieczka do jednej z nich, czyli modulacja, brzmi tak płynnie. Septymowy akord dominantowy tej tonacji to H7.
Chwyty barré utrudniają grę w tonacji E-dur na gitarze, ale kapodaster na progu 4 zamienia akordy w łatwe chwyty C, Dm, Em, F, G, Am — tak gra w tej tonacji wielu gitarzystów.
Dobry sposób na naukę tonacji E-dur: zagraj akordy w górę gamy, potem wybierz dwie progresje z tej strony i zapętl je na kilka minut z metronomem, najpierw na 60 BPM, potem szybciej.