Tonacja durowa
H-dur
Siedem akordów tonacji: H, C♯m, D♯m, E, F♯, G♯m, A♯dim.
- H1
- Cis2
- Dis3
- E4
- Fis5
- Gis6
- Ais7
- I–V–vi–IV
- H
- F♯
- G♯m
- E
- ii7–V7–Imaj7
- C♯m7
- F♯7
- Hmaj7
- I–IV–V
- H
- E
- F♯
- vi–IV–I–V
- G♯m
- E
- H
- F♯
- I–vi–IV–V
- H
- G♯m
- E
- F♯
- I–V–vi–iii–IV–I–IV–V
- H
- F♯
- G♯m
- D♯m
- E
- H
- E
- F♯
O tonacji H-dur
Zagraj H – Cis – Dis – E – Fis – Gis – Ais i wróć do pierwszego dźwięku — oto gama H-dur. Znaki przykluczowe: 5♯ przy kluczu (Fis, Cis, Gis, Dis, Ais); gdy je znasz, nuty czyta się łatwo. Każdy akord z tabeli powyżej składa się tylko z tych dźwięków.
W tonacji H-dur cały ciężar niosą akordy H, E i F♯: są durowe, zbudowane na najmocniejszych stopniach gamy, a przejścia między nimi brzmią jak zdanie z początkiem, środkiem i końcem. Akordy molowe ii, iii i vi mają z nimi po dwa wspólne dźwięki, więc łatwo je zastąpić.
Ta sama gama zaczęta od Gis daje gis-moll, tonację równoległą. Pożyczenie akordu z h-moll, tonacji jednoimiennej, to klasyczny sposób na dodanie barwy: na chwilę akord molowy w tonacji durowej albo durowy w molowej.
Septymowy akord dominantowy, F♯7, to najsilniejsza droga powrotu do H: zawiera dźwięk prowadzący Ais, półton poniżej toniki, a jego rozwiązanie brzmi jak powrót do domu. Sąsiednie tonacje na kole kwintowym to Fis-dur i E-dur.
Jeśli barré w tonacji H-dur sprawiają ci trudność, użyj kapodastra na progu 4: chwyty G, Am, Hm, C, D, Em zabrzmią wtedy we właściwej tonacji.
Ćwicz tonację w trzech krokach: gama w górę i w dół, siedem akordów po kolei, a potem jedna z progresji powyżej, aż zmiany staną się automatyczne. Wystarczy dziesięć minut.