Tonacja durowa
Fis-dur
Siedem akordów tonacji: F♯, G♯m, A♯m, H, C♯, D♯m, E♯dim.
- Fis1
- Gis2
- Ais3
- H4
- Cis5
- Dis6
- Eis7
- I–V–vi–IV
- F♯
- C♯
- D♯m
- H
- ii7–V7–Imaj7
- G♯m7
- C♯7
- F♯maj7
- I–IV–V
- F♯
- H
- C♯
- vi–IV–I–V
- D♯m
- H
- F♯
- C♯
- I–vi–IV–V
- F♯
- D♯m
- H
- C♯
- I–V–vi–iii–IV–I–IV–V
- F♯
- C♯
- D♯m
- A♯m
- H
- F♯
- H
- C♯
O tonacji Fis-dur
Gama Fis-dur to Fis – Gis – Ais – H – Cis – Dis – Eis, a znaki przykluczowe tej tonacji to: 6♯ przy kluczu (Fis, Cis, Gis, Dis, Ais, Eis). Tych siedem dźwięków jest surowcem wszystkiego na tej stronie: każdy akord poniżej zbudowano wyłącznie z nich, dlatego akordy tonacji Fis-dur tak naturalnie do siebie pasują.
Większość muzyki w tonacji Fis-dur opiera się na trzech akordach: F♯ (dom), H (oddalenie) i C♯ (napięcie, które chce wrócić do domu). Dodaj trzy akordy molowe tonacji, a masz sześć akordów, które obsłużą niemal każdą prostą piosenkę; siódmy, E♯dim, służy jako akord przejściowy.
Tonacja Fis-dur ma wszystkie dźwięki wspólne z tonacją es-moll, swoją tonacją równoległą, więc obie mają te same znaki przykluczowe i te same siedem akordów. Jeśli akordy utworu pasują do obu list, posłuchaj, od jakiego akordu się zaczyna i na jakim kończy — to rozstrzyga o tonacji. Nie myl jej z fis-moll, tonacją jednoimienną na tej samej tonice.
Jej najbliżsi sąsiedzi to Des-dur, kwintę wyżej, i H-dur, kwintę niżej. Każda z nich różni się od tonacji Fis-dur jednym dźwiękiem, dlatego krótka wycieczka do jednej z nich, czyli modulacja, brzmi tak płynnie. Septymowy akord dominantowy tej tonacji to C♯7.
Chwyty barré utrudniają grę w tonacji Fis-dur na gitarze, ale kapodaster na progu 6 zamienia akordy w łatwe chwyty C, Dm, Em, F, G, Am — tak gra w tej tonacji wielu gitarzystów.
Dobry sposób na naukę tonacji Fis-dur: zagraj akordy w górę gamy, potem wybierz dwie progresje z tej strony i zapętl je na kilka minut z metronomem, najpierw na 60 BPM, potem szybciej.